Μνήμη τῶν ἁγίων Τριῶν Ἱεραρχῶν. «Ἄνδρες ἐπιθυμιῶν» (+Μητροπολίτου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτου)

 

 

Μνήμη τῶν ἁγίων Τριῶν Ἱεραρχῶν

«Ἄνδρες ἐπιθυμιῶν»

«Ἄνδρες ἐπιθυμιῶν…, μὴ παρασιωπᾶτε τοῦ βο­ᾶν ὑπὲρ ἡμῶν πρὸς Κύριον» (δοξ. στιχηρ. Μικρ. Ἐσπ.)

Συντάκτης (†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Ν. Καντιώτης

Ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία, ἀγαπητοί μου, διδάσκει. Εἶνε τὸ λαμπρότερο ἀπ᾽ ὅλα τὰ διδακτήρια, ἀπ᾽ ὅλα τὰ σχολεῖα. Διδάσκει ὄχι δι­κά της διδάγματα, ἀλλὰ ὅ,τι δίδαξε ὁ Κύρι­ος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός.

Ὁ Χριστιανισμὸς ὅμως δὲν εἶνε μόνο μία ὡ­ραία θεωρία, εἶνε καὶ μία λαμπρὴ πρᾶξις· δὲν εἶνε μόνο φωτεινὸς λόγος, εἶνε καὶ ἔργο σπουδαῖο καὶ μεγάλο. Καὶ ὅπως ὁ Κύριος ἡ­μῶν Ἰησοῦς Χριστὸς ὅ,τι δίδαξε τὸ ἔπραττε ἐπίσης, δηλαδὴ τὸ ἐφήρμοζε, ἔτσι καὶ ἡ Ἐκ­κλησία, ἡ ὁποία συνεχίζει τὸ ἔργο τοῦ Κυρίου, ὅ,τι διδάσκει τὸ ἐφαρμόζει ἐπίσης.

 

Οι τρείς ιεράρχες ως αγωνιστές! Φοβερή ομιλία του π. Αυγουστίνου Καντιώτη.

Αθήνα 31. 1. 1966

Σήμερα, ἀγαπητοί μου, ἔχουμε ἑορτή. Εἶνε ἡ ἡμέρα τῶν γραμμάτων, τῆς χριστιανικῆς παιδείας· ἑορτάζουν οἱ Τρεῖς Ἱεράρχαι. Δὲν εἶνε εὔκολο νὰ ὑμνήσῃς «τοὺς τρεῖς μeγίστους φωστῆρας τῆς τρισηλίου Θεότητος» (ἀπολυτ.). Εἴμαστε νᾶνοι μπροστὰ σὲ γίγαντες.

Τί νὰ ἐξάρουμε ἀπὸ τὸ βίο καὶ τὴ δρᾶσι τους; τὴν οἰκογένεια – τὶς μητέρες τους; τὴ φιλομάθεια ἢ τὴ σοφία τους; τὴ ῥητορικὴ δεινότητα ἢτὴ συγγραφική τους ἱκανότητα; τὴ φιλία ποὺ τοὺς ἕνωνε; τὴν ἄσκησί τους ἐν «σπηλαίοις καὶ ταῖς ὀπαῖς τῆς γῆς» (Ἑβρ. 11,38); ἢ τὴ φιλανθρωπικήτους δρᾶσι; Θὰ μπορούσαμε νὰ λάβουμε ὡς θέμα· οἱ Τρεῖς Ἱεράρχαι ὡς τέκνα, ἢ ὡς φοιτηταί, ἢ ὡς μοναχοί, ἢ ὡς ἐπίσκοποι, ἢ ὡς διανοούμενοι, ἢ ὡς ἐπιστήμονες, ἢ ὡς παιδαγωγοί. Ἀφήνω ὅμως αὐτὰ τὰ θέματα καὶ ἐκλέγω τοῦτο· «Οἱ Τρεῖς Ἱεράρχαι ὡς ἀγωνισταί».

ΟΙ 3 ΙΕΡΑΡΧΑΙ ΩΣ ΑΓΩΝΙΣΤΑΙ Ομιλια τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστινου Καντιώτου

ΟΙ 3 ΙΕΡΑΡΧΑΙ ΩΣ ΑΓΩΝΙΣΤΑΙ

Ομιλια τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστινου Καντιώτου

——————————–

ΠΤΟΛΕΜΑΪΔΑ "2-12-2019/3:53 μ.μ".

ΟΙ 3 ΙΕΡΑΡΧΑΙ ΩΣ ΑΓΩΝΙΣΤΑΙ Ομιλια τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστινου Καντιώτου

ΟΙ 3 ΙΕΡΑΡΧΑΙ ΩΣ ΑΓΩΝΙΣΤΑΙ

Ομιλια τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστινου Καντιώτου

——————————–

ΠΤΟΛΕΜΑΪΔΑ "2-12-2019/3:53 μ.μ".

Μακαριστού Αυγουστίνου Καντιώτη, Αν ζούσαν σήμερα οι 3 Ιεράρχες, τι θα έκαναν;

Μακαριστού Αυγουστίνου Καντιώτη, Αν ζούσαν σήμερα οι 3 Ιεράρχες, τι θα έκαναν;

Αν ζούσαν σήμερα οι 3 Ιεράρχες, τι θα έκαναν;;;

Τα ερωτήματα αλλά και την απάντηση δίνει ο επαναστατικός μακαριστός επίσκοπος Φλωρίνης Αυγουστίνος Καντώτης:

- Θα συμμαχούσαν με τα ανάκτορα;

- Θα συμμαχούσαν με τους πλουσίους;

- Θα συμμαχούσαν με τους Στρατηγούς;

- Θα συμμαχούσαν με όλη την κοπρία και την αηδία;

Αμαρτωλοί που φύγομεν,

Επίσκοποι που φύγομεν

Ο μεν Βασίλειος θα έλεγε "εκκαθαρίσατε εντός 24 ωρών την Εκκλησία της Ελλάδος".

Ο δε Ιερός Χρυσόστομος ...

Σταματήστε ότι άλλο κάνετε και ακούστε τα λίγα αυτά λεπτά της επαναστατικής -ασυμβίβαστης ομιλίας του:

Αναδημοσίευση από Τετάρτη, 30 Ιανουαρίου 2013

"ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΘΑΡΣΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ"

"ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΘΑΡΣΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ" ΜΗΤΡΟΠ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΟΥ

''[...]Μὲ τὸ χθὲς ἀσχολεῖται ἡ ἱστορία. Ἀλλὰ δὲν εἶνε μόνο τὸ χθές. Εἶνε καὶ τὸ σή­μερα. Τὸ τί συμβαίνει σήμερα τὸ μαθαίνει ὁ ἄν­θρωπος ἀπὸ τὶς ἐφημερίδες, τὰ ῥαδιόφωνα καὶ τὶς τηλεοράσεις. Μὲ τί δίψα οἱ ἄνθρωποι παρακολουθοῦν αὐτὰ ποὺ γίνονται σήμερα!

''[...]Λίγοι εἶνε αὐτοὶ ποὺ δὲν ἀπορρο­φῶνται ἀπὸ τὸ σήμερα, ἀλλὰ στρέφουν τὸ βλέμμα τους πρὸς τὸ παρελθὸν κι ἀνοίγουν τὴν ἱστορία καὶ διαβάζουν τί ἔκαναν οἱ ἄν­θρω­ποι στὰ περασμένα χρόνια.''

ΟΙ 3 ΙΕΡΑΡΧΑΙ ΩΣ ΑΓΩΝΙΣΤΑΙ»

____________________________

______________________________

Τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν (Ἑβρ. 13,7-16)
Toῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου

O BΡΑΧΟΣ ΤΩΝ ΑΙΩΝΩΝ

«Ἰησοῦς Χριστὸς χθὲς καὶ σήμερον ὁ αὐτὸς καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας» (Ἑβρ. 13,8)

Μιλήσαμε, ἀγαπητοί μου, ἄλλοτε γιὰ τὸν βίο, τοὺς ἀγῶνες καὶ τὰ ἔργα τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν, ποὺ ἑορτάζουν σήμερα. Ἰδιαιτέρως κάναμε λόγο

«ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ»

ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΟΥ

ΔΕΣ ΕΔΩ: http://www.augoustinos-kantiotis.gr/wp-content/uploads/2016/12/%C2%AB%CE%A0%CE%A1%CE%9F%CE%94%CE%9F%CE%A3%CE%99%CE%91-%CE%A4%CE%97%CE%A3-%CE%9F%CE%A1%CE%98%CE%9F%CE%94%CE%9F%CE%9E%CE%9F%CE%A5-%CE%A0%CE%99%CE%A3%CE%A4%CE%95%CE%A9%CE%A3%C2%BB.pdf

«Καλόν ἐστιν ἡμᾶς ὧδε εἶναι…»

Μεταμόρφωσις τοῦ Σωτῆρος (6 Αὐγούστου)
Δύο ὁμιλίες τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου (ἡ πρώτη εἶναι σὲ pdf)

1. «ΚΑΛΟΝ ΕΣΤΙΝ ΗΜΑΣ ΩΔΕ ΕΙΝΑΙ…»

«Καλόν ἐστιν ἡμᾶς ὧδε εἶναι…»(Ματθ. 17,4)

Εἰς τὰ ὄρη, ψυχή, ἀρθῶμεν» (Παρακλ., ἦχ. πλ. α΄, ἀναβ.), «ὅθεν ἥξει ἡ βοήθειά μου» (Ψαλμ. 120,1), ψάλλει ὁ Δαυῒδ καὶ μᾶς καλεῖ ν᾿ ἀνεβοῦμε στὰ ὄρη. Καὶ σήμερα ἑορτάζουν ναοὶ τῆς Μεταμορφώσεως, ποὺ συχνὰ εἶνε κτισμένοι σὲ κορυφές, ὅπως στὸ ἴδιο τὸ Θαβὼρ τῶν Ἁγίων Τόπων καὶ στὸν Ἄθωνα. Οἱ κορυφὲς μὲ τὶς ἐκκλησίες αὐτὲς ὑπενθυμίζουν τὸ μέγα γε- γονός, τὴ Μεταμόρφωσι τοῦ Κυρίου.

 Δὲν ἔχουμε, ἀγαπητοί μου, τὴ δύναμι νὰ φθάσουμε στὰ ὕψη τῆς θεωρίας τοῦ Θαβώρ. Ἁπλῶς θὰ ὑπενθυμίσουμε τὰ γεγονότα. Σαράντα μέρες πρὸ τοῦ σωτηρίου πάθους του ὁ Χριστὸς ἀνῆλθε στὸ Θαβώρ. Τὸ γεγονὸς δηλαδὴ τῆς Μεταμορφώσεως συνέβη σαράντα ἡμέρες πρὸ τῆς Σταυρώσεως. Γι᾿ αὐτὸ ἡ ἑορτὴ αὐτή, βλέπετε, ἑορτάζεται σαράντα μέρες πρὸ μιᾶς ἄλλης ὁμοίας ἑορτῆς, τῆς Ὑψώσεως τοῦ τιμίου Σταυροῦ (14 Σεπτεμβρίου).

 Καὶ γιατί ἔγινε ἡ Μεταμόρφωσις; Ὑπῆρχε λόγος. Ποιός λόγος; Ὁ Χριστὸς εἶνε «διπλοῦς τὴν φύσιν» (Παρακλ. ἦχ. πλ. δ΄, δογμ. θεοτ.), Θεὸς καὶ ἄνθρωπος. Καὶ ὡς ἄνθρωπος μὲν εἶνε ὁρατός, τὸν βλέπεις. Ἀλλὰ ὡς Θεὸς ἦταν ἀόρατος. «Οὐδείς… ἰδεῖν δύναται» τὸν Θεόν (Α΄ Τιμ. 6,16). Στὴ γῆ παρουσιάστηκε ὡς ὁ ταπεινότερος ἄνθρωπος. Δὲν δημιουργοῦσε μεγάλη ἐντύπωσι. Φτωχός, ἀκτήμων καὶ ἄστεγος. «Αἱ ἀλώπεκες φωλεοὺς ἔχουσι καὶ τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ κατασκηνώσεις, ὁ δὲ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου οὐκ ἔχει ποῦ τὴν κεφαλὴν κλίνῃ» (Ματθ. 8,20. Λουκ. 9,58). Βλέποντας ἔτσι τὸ Χριστό, ποιός ποτὲ μποροῦσε νὰ φανταστῇ, ὅτι αὐτὸς εἶνε ὁ Θεός; Γι᾿ αὐτὸ λοιπὸν σήμερα ὁ Χριστὸς ἦρθε καὶ ἔδωσε ἕνα δεῖγμα τῆς θεότητός του, ὅτι εἶνε Θεός. Πῆρε μαζί του τοὺς τρεῖς μαθητάς· τὸν Πέτρο γιὰ τὴν πίστι του, τὸν Ἰάκωβο γιὰ τὴν ἐλπίδα του, καὶ τὸν Ἰωάννη γιὰ τὴν ἀγάπη του. Ἀνέβηκε μαζί τους στὸ ὄρος Θαβώρ. Ἐκεῖ ἐμφανίσθηκαν κοντά του οἱ μεγάλες μορφὲς τῆς παλαιᾶς διαθήκης, ὁ Μωυσῆς ποὺ ἐκπροσωποῦσε τὸ νόμο, καὶ ὁ Ἠλίας ποὺ ἐκπροσωποῦσε τοὺς προφῆτες. Καὶ ἐνῷ συνωμιλοῦσε μαζί τους, ξαφνικὰ «ἔλαμψε τὸ πρόσωπον αὐτοῦ ὡς ὁ ἥλιος» (Ματθ. 17,2). Καὶ τὰ ροῦχα του τὰ πτωχικά, ποὺ εἶχαν ὑφάνει στὸν ἀργαλειὸ τὰ χέρια τῆς ὑπεραγίας Θεοτόκου, ἔλαμψαν «ὡς χιών» (Μᾶρκ. 9,3). Θέαμα μοναδικό, ὑπέροχο, μπρο- στὰ στὸ ὁποῖο ὠχριᾷ κάθε ἄλλο, καὶ ἥλιος καὶ σελήνη καὶ ἄστρα. Τότε ὁ Πέτρος, ἐνθουσιασμένος ἀπὸ τὴ μαγεία αὐτοῦ τοῦ ὁράματος, λέει· «Καλόν ἐστιν ἡμᾶς ὧδε εἶναι»· νὰ μείνουμε ἐδῶ, λέει, Κύριε (ἔ.ἀ. 17,4). Δὲν τὸν ἐνδιέφερε πλέον ἡ κοινωνία, ὁ κόσμος, τίποτα. Ἕνα μόνο τὸν ἐνδιέφερε· νὰ εἶνε θεατὴς τῆς μεγάλης αὐτῆς δόξης, τῆς μεγαλοπρεπείας τοῦ Κυρίου. Ἂς μείνουμε ἐδῶ στὴν κορυφή, λέει. Ἂς πνέῃ ἄνεμος, ἂς πέφτουν χιόνια, ἂς κρυώνουμε, ἂς μὴν ἔχουμε κατοικία, ἂς καίῃ ὁ ἥλιος. Ἐμεῖς, ὑπὸ ὁποι- εσδήποτε καιρικὲς συνθῆκες, θέλουμε νὰ μείνουμε ἐδῶ, φτάνει νὰ σὲ βλέπουμε. Ὅπως ἡ μάνα ἂν ἐπιτρέπεται νὰ φέρω κάποιες εἰκόνες χαίρεται νὰ βλέπῃ τὸ παιδί της κι ὁ ἐρω- μένος τὴν ἐρωμένη του μικρὲς καὶ ἀσήμαντες αὐτὲς οἱ εἰκόνες, οὕτω πως, λέει ὁ Πέτρος, θέλουμε, Κύριε, ν᾿ ἀπολαμβάνουμε τὸ θέαμα τῆς θεϊκῆς μορφῆς σου! Κ᾿ ἐνῷ ἔλεγε αὐτά, «νεφέλη φωτεινὴ» τοὺς σκέπασε, καὶ «ἐκ τῆς νεφέλης» ἀκούστηκε ἡ φωνὴ ἐκείνη ποὺ ἄλλοτε ἀκούστηκε στὸν Ἰορδάνη· «Οὗτός ἐστιν ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπη- τός, ἐν ᾧ εὐδόκησα· αὐτοῦ ἀκούετε» (ἔ.ἀ. 17,5). Αὐτὸ εἶνε ἐν συντομίᾳ τὸ ἱστορικὸ τῆς σημερινῆς ἡμέρας.

Ἕνας ἔξοχος ῥήτορας τοῦ 19ου αἰῶνος ἐφιστᾷ τὴν προσοχή μας στὸ λόγο τοῦ Πέτρου «Καλόν ἐστιν ἡμᾶς ὧδε εἶναι»· ὅτι καλὰ εἶνε νὰ μείνουμε στὸ Θαβώρ, γιὰ ν᾿ ἀπολαμβάνουμε τὴ θεία δόξα. Ἀλλὰ σήμερα, γιὰ μᾶς ἐδῶ στὸν κόσμο, ποῦ εἶνε τὸ Θαβώρ; Τὸ Θαβὼρ δὲν εἶνε μόνο στοὺς Ἁγίους Τόπους· οὔτε εἶνε μόνο στὴν ἔρημο. Μποροῦμε κ᾿ ἐμεῖς νὰ βρεθοῦμε στὸ Θαβώρ. Πῶς; Ὅταν προσεύχεσαι μὲ ἱερὴ κατάνυξι, ὅταν ἀνοίγῃς τὴν ἁγία Γραφὴ καὶ διαβάζῃς τὰ λόγια τοῦ Θεοῦ μὲ δάκρυα, ὅταν ἔρχεσαι στὴν ἐκκλησία καὶ στέκεσαι μὲ εὐλάβεια, ὅταν μετέχῃς εἰλικρινὰ στὸ μυστήριο τῆς ἐξομολογήσεως, ὅταν πρὸ παντὸς ἀξιώνεσαι νὰ κοινωνήσῃς τῶν ἀχράντων μυστηρίων, τότε ἡ καρδιά σου ἔχει νηπτικὴ θεωρία. Θαβώρ· «καλόν ἐστιν ἡμᾶς ὧδε εἶναι».

 Ἀλλὰ δυστυχῶς δὲν συμβαίνει αὐτό. Ἔχουν κάνει οἱ ἄνθρωποι τὴν καρδιά τους Θαβώρ, ὅ- που φανερώνεται ὁ Χριστός; Ἡ πλειονότης τῶν ἀνθρώπων εἶνε μακριὰ ἀπὸ τὸ Θαβώρ. Ἀντὶ αὐτοῦ συμβαίνει κάτι ἄλλο. Τὸν πόθο τοῦ Θαβὼρ τὸν ἔκλεψε ὁ κόσμος. Ἀντὶ οἱ ἄνθρωποι νὰ λένε γιὰ τὸ Θαβὼρ «καλόν ἐστιν ἡμᾶς ὧδε εἶναι», ἀκούγεται μία ἄλλη φωνή, φωνὴ τοῦ σατανᾶ, ποὺ λέει γιὰ τὸν παρόντα ψεύτικο κόσμο· «Καλόν ἐστιν ἡμᾶς ὧδε εἶναι». Ὁ σα- τανᾶς σφυρίζει στ᾿ αὐτιὰ τῶν ἀνθρώπων· «Καλόν ἐστιν ἡμᾶς ὧδε εἶναι»· καλὰ εἴμαστε αὐτοῦ ποὺ βρισκόμαστε.

 Τί ἔρχεσαι ἐσὺ ὁ ἱεροκήρυκας καὶ μᾶς ἐνοχλεῖς λέγοντας, ὅτι πέρα ἀπὸ τὶς ἐπίγειες χαρὲς καὶ διασκεδάσεις ὑπάρχουν καὶ κάτι ὑπερφυσικὰ καὶ αἰώνια πράγματα; τί μᾶς ταράζεις;… Καὶ πράγματι, ὅλοι σ᾿ αὐτὰ εἶνε προσκολλημένοι. Θέλετε ἀποδείξεις; ⃝ Στὶς πόλεις, σὰν μανιτάρια πάνω στὴν κοπριά, ἔχουν φυτρώσει χιλιάδες νυκτερινὰ κέντρα. Εἶδα μάνα ἔξω ἀπὸ κέντρο ποὺ παρακαλοῦσε τὸ γυιό της νὰ βγῇ ἀπὸ ᾿κεῖ. Τίποτε αὐτός. Γιὰ μιὰ στιγμὴ βγαίνει ἀγριεμένος· Τί θέ᾿ς, μωρή; Ἐγὼ ἐδῶ θὰ μείνω, ἐδῶ μ᾿ ἀρέσει…

Ἀντεστράφη τὸ «Καλόν ἐστιν ἡμᾶς ὧδε εἶναι». Καλὸ θεωροῦν νὰ μένουν στὰ κέντρα καὶ στὴ διαφθορὰ καὶ στὰ ναρκωτικὰ ὣς τὶς πρωινὲς ὧρες, καὶ νὰ βγαίνουν ἀπὸ ᾿κεῖ ἐρείπια. ⃝ Σὲ ἄλλους ἀρέσει νὰ μένουν στὶς χαρτοπαικτικὲς λέσχες. Παίζουν ὧρες ὁλόκληρες ἐκεῖ. Ὅ,τι νὰ τοὺς πῇς, δὲν βγαίνουν. Τοὺς ἀρέσει! ⃝ Βλέπεις τὸν ἄλλο, ποὺ ἐγκατέλειψε τὸ σπίτι του καὶ ζῇ παρανόμως. Ἂς κλαῖνε ἡ γυναίκα καὶ τὰ παιδιά του· αὐτὸς δὲν ἀκούει. «Καλόν ἐστι», λέει, νὰ βρίσκωμαι στὴν ἀγκάλη τῆς πόρνης… Ποῦ τὸν ξεκολλᾷς ἀπὸ ᾿κεῖ! ⃝ Δὲς καὶ τὸν ἄλλο ποὺ ἀγαπᾷ τὸ χρῆμα. Σηκώνεται τὴ νύχτα καὶ μετρᾷ τὰ τριάκοντα ἀργύρια τοῦ Ἰούδα. Ἔχει ἔρωτα μὲ τὸν χρυσό. Ἀμφιβάλλω μέσ᾿ στοὺς χίλιους Χριστιανοὺς ἂν ἕνας ἀποσπᾶται ἀπὸ τὰ χρηματιστήρια ἢ τὸ χαρτοπαίγνιο ἢ τὰ ναρκωτικά, ἀπὸ τὴν ἀγκάλη τῆς πόρνης ἢ τοῦ πόρνου ἢ τῆς μοιχαλίδας, ἢ ἀπὸ ἄλλες ἐπίγειες ἀπολαύσεις. Ἕνας - δύο μέσ᾿ στὶς πολλὲς χιλιάδες νὰ ἔχουν τὸ ζῆλο ποὺ εἶχε ὁ Πέτρος καὶ νὰ λένε «Καλόν ἐστιν ἡμᾶς ὧδε εἶναι» – φτάνει, Κύριε, νὰ σὲ βλέπω, νὰ σὲ κοιτάζω, νὰ σὲ ἀπολαμβάνω, νὰ σὲ ἀκούω, νὰ κοινωνῶ τῶν ἀχράντων μυστηρίων σου! Αὐτοὶ εἶνε ἐλάχιστες ψυχές. * * * Γιὰ νὰ αἰσθανθοῦμε, ἀδελφοί μου, τὸ Θαβὼρ στὴ δόξα του, γιὰ ν᾿ ἀπολαύσουμε τὶς ἡδονὲς τῆς θαβωρίου θεωρίας, εἶνε ἀνάγκη νὰ γίνῃ ἕνας πνευματικὸς σεισμὸς στὴν καρδιά μας καὶ νὰ λάμψῃ μέσα της τὸ φῶς τοῦ Κυρίου. Αὐτὸ παρακαλεῖ ἡ Ἐκκλησία μας. Κάποιος στὴ Φλώρινα ἦταν ἄπιστος. Εἶχε διαβάσει Νίτσε καὶ Σοπενχάουερ. Ἂν καὶ δὲν πῆγε σὲ πανεπιστήμιο, ἦταν εὐφυέστατος καὶ λόγιος. Ἀλλὰ μιὰ νύχτα μὲ χιόνι, ψηλὰ στὴν Κλαδορράχη, βρέθηκε σὲ κοπάδι λύκων ποὺ ὥρμησαν νὰ τὸν φᾶνε. Γιὰ νὰ σωθῇ, τρέχει καὶ σὰν τὸ γατὶ σκαρφαλώνει σ᾿ ἕνα δέντρο. Ἀπὸ κάτω οἱ λύκοι οὔρλιαζαν· μόνο ὅταν βγῆκε ὁ ἥλιος ἔφυγαν. Τότε ἔγινε μέσα του ἡ ἀλλαγή. Ἀνέβηκε στὸ δέντρο ἄπιστος, ἀλλὰ κατέβηκε πιστός! Ἀπὸ τότε πλέον πίστευσε. Συνέθεσε δὲ καὶ μιὰ δική του προσευχὴ ποὺ θυμίζει Θαβώρ, στὴν ὁποία ἔψαλλε· «…Μιὰ ἀκτίνα ἀπὸ τὸ Πνεῦμα σου στεῖλε καὶ φώτισέ με…». Ὀνομάζεται Ἠλίας Δάντης, καὶ φροντίσαμε γιὰ τὴν περίθαλψί του στὴ Θεσσαλονίκη.

 Ἐμεῖς δυστυχῶς δὲν αἰσθανόμαστε τίποτα. Δὲν μᾶς θέλγει ἡ θαβώριος δόξα. Ἂς παρακαλέσουμε τὸ Θεό, νὰ ἔρθῃ μιὰ ἀκτῖνα ἀπὸ τὸ Θαβώριο φῶς νὰ μᾶς φωτίσῃ, ν᾿ ἀντιληφθοῦμε ποιός εἶνε ὁ προορισμός μας, νὰ ξεκολλήσουμε ἀπὸ τὰ μάταια, καὶ νὰ ζήσουμε μιὰ ἀνώτερη πνευματικὴ ζωή. Τότε ἡ ὕπαρξί μας θὰ ὑποστῇ ἀλλοίωσιν, θὰ μεταμορφωθῇ. Ὁ Χριστός, ποὺ μεταβάλλει τὸ μεταξοσκώληκα σὲ ὡραία πεταλούδα, μπορεῖ νὰ κάνῃ καὶ στὴν ψυχή μας τὴν ὡραιότερη μεταμόρφωσι. Καὶ ἡ ὡραιότερη μεταμόρφωσι εἶνε ν᾿ ἀφήσουμε τὴν ἁμαρτία, νὰ σπάσουμε τὰ δεσμά της καὶ νὰ ὑψωθοῦμε. «Εἰς τὰ ὄρη, ψυχή, ἀρθῶμεν», «ὅθεν ἥξει ἡ βοήθειά μου· … παρὰ Κυρίου τοῦ ποιήσαντος τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν»(Ψαλμ. 120,1-2)· ἀμήν.

(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

Μεταμόρφωσις τοῦ Σωτῆρος (6 Αὐγούστου)

Μεταμόρφωσις τοῦ Σωτῆρος (6 Αὐγούστου)
Δύο ὁμιλίες τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου (ἡ πρώτη εἶναι σὲ pdf)

1. «ΚΑΛΟΝ ΕΣΤΙΝ ΗΜΑΣ ΩΔΕ ΕΙΝΑΙ…»

 *  *  *

2. Η ΦΩΝΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ

«Αὐτοῦ ἀκούετε» (Ματθ. 17,5)

Ἂς ἀνεβοῦμε, ἀδελφοί μου, ἂς ἀνεβοῦμε κ᾿ ἐμεῖς σήμερα στὸ ὄρος Θαβώρ. Ὄχι σωματικῶς, ἀλλὰ ψυχικῶς· ἂς ἀνεβοῦμε νοερῶς, διὰ τῆς πίστεως. Καὶ τότε μὲ τὰ μάτια τῆς πίστεως θὰ δοῦμε τὸν Κύριο ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστό.
Ὡραία εἶνε ἡ ἀνατολὴ τοῦ ἥλιου· ἀλλὰ πιὸ ὡραῖα εἶνε ὅταν ἀνατέλλει στὸν κόσμο ὁ Χριστὸς καὶ φέγγει τὸ γλυκύ του φῶς. Ὡραῖα εἶ­νε τὰ ἀστέρια τοῦ οὐρανοῦ· ἀλλὰ πιὸ ὡραῖα εἶνε τὰ πνευματικὰ ἀστέρια. Καὶ σήμερα κον­τὰ στὸν πνευματικὸ ἥλιο, τὸ Χριστό, παρουσι­άστηκαν πέντε ἄστρα. Τρία ἄστρα εἶνε οἱ μαθηταί· ὁ Πέτρος, ὁ Ἰάκωβος καὶ ὁ Ἰωάννης. Αὐτοὶ οἱ τρεῖς, ὅπως λένε οἱ πατέρες, ἐκπροσωποῦν τὴν στρατευομένη Ἐκκλησία. Τὰ ἄλ­λα δύο ἄστρα εἶνε ὁ Μωυσῆς καὶ ὁ Ἠλίας, ποὺ εἶχαν φύγει πρὶν πολλὰ χρόνια ἀπὸ τὴ ζωή. Ἡ παρουσία τους ἀποδεικνύει, ὅτι ὁ ἄν­θρωπος δὲν πεθαίνει. Ὁ Μωυσῆς εἶχε ζήσει 1.500 χρό­νια, ὁ δὲ Ἠλίας 850 χρόνια πρὸ Χριστοῦ. Καὶ ὅμως βλέπουμε σήμερα στὸ θαῦμα τῆς Μεταμορφώσεως νὰ συνομιλοῦν αὐτοὶ οἱ δύο μὲ τὸν Κύριο. Ὁ Μωυσῆς καὶ ὁ Ἠλίας ἐκ­προσωποῦν τὴν θριαμβεύουσα Ἐκκλησία.
Στρατευομένη καὶ θριαμβεύουσα Ἐκκλησία βρίσκεται ἐπάνω στὴν κορυφὴ τοῦ Θαβώρ. Ἐκεῖ, λέει τὸ εὐαγγέλιο, ἔλαμψε τὸ πρόσωπο τοῦ Κυρίου «ὡς ὁ ἥλιος», καὶ τὰ «ἱμάτια αὐ­τοῦ ἐγένετο λευκὰ ὡς τὸ φῶς» (Ματθ. 17,2). Καὶ μέσα ἀπὸ τὴ νεφέλη τὴ φωτεινή, ποὺ τοὺς ἐπισκίασε, ἀκούστηκε κάποια γνώριμη φωνή. Ἡ φωνή, ποὺ κατὰ τὴ βάπτισι εἶχε ἀκουστῆ στὸν Ἰορδάνη ποταμό, ἐπαναλαμβάνεται τώρα στὸ Θαβώρ· «Οὗτός ἐστιν ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπητός, ἐν ᾧ εὐδόκησα· αὐτοῦ ἀκούετε» (ἔ.ἀ. 17,5). Εἶνε ἡ φωνὴ τοῦ Θεοῦ Πατρός.
Τί μᾶς συνιστᾷ ἡ φωνὴ αὐτὴ τοῦ Θεοῦ; Νὰ ἔχουμε τὰ αὐτιά μας ἀνοιχτὰ γιὰ νὰ ἀκοῦμε τὸν Χριστό. Διότι ὁ Χριστὸς εἶνε ὄχι ἁπλῶς ἄν­θρωπος, ἀλλὰ Θεός. Εἶνε τὸ ἕνα ἀπὸ τὰ πρόσωπα τῆς ἁγίας Τριάδος.
Ἐφ᾿ ὅσον λοιπὸν ὁ Χριστὸς εἶνε Θεός, πρώ­τη ὑποχρέωσί μας εἶνε νὰ τὸν προσκυνοῦμε. «Δεῦτε προσκυνήσωμεν καὶ προσπέσωμεν Χριστῷ τῷ βασιλεῖ ἡμῶν Θεῷ». Δευτέρα δὲ καὶ σπουδαιοτέρα ὑποχρέωσί μας εἶνε νὰ ἐκ­τελοῦμε στὴ ζωή μας κατὰ γράμμα καὶ νὰ ἐ­φαρμόζουμε ὅλες τὶς ἐντολές του, μικρὲς καὶ μεγάλες.
Κλεῖστε πρὸς στιγμὴν τὰ μάτια σας καὶ φαν­ταστῆτε. Μπορεῖτε νὰ συλλάβετε, τί θὰ ἦταν αὐτὸς ὁ κόσμος, ἐὰν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι στὴ γῆ ἐφάρμοζαν τὴν ἐντολὴ τοῦ οὐρανοῦ «Αὐτοῦ ἀκούετε» (ἔ.ἀ.); Πώ – πώ τί θὰ ἦταν αὐτὸς ὁ κόσμος· παράδεισος θὰ ἦταν!

* * *

«Αὐτοῦ ἀκούετε». Νὰ ἐκτελῆτε ὅ,τι λέει ὁ Χριστός. Ἐὰν γινόταν αὐτό, θὰ ἐκπληρωνόταν ἡ προφητεία ποὺ λέει· «Ἐὰν θελήσετε νὰ μ᾽ ἀκούσετε, θὰ φᾶτε τῆς γῆς τὰ ἀγαθά· ἐὰν ὅ­μως δὲν θελήσετε καὶ δὲν μ᾽ ἀκούσετε, μάχαιρα θὰ σᾶς καταφάῃ» (Ἠσ. 1,19). Ἐὰν ἀκούγαμε τὸ Χριστό, θὰ τρώγαμε, ὅπως λένε, μὲ χρυσᾶ κουτάλια. Τώρα, κόλασι ἔγινε ἡ γῆ. Καὶ ἔγινε κόλασι, γιατὶ στὴν ἐποχή μας οἱ ἄνθρωποι δὲν θέλουν ν᾽ ἀκούσουν τὸ Χριστό.
Μοῦ ἔλεγαν, ὅτι ὡρισμένοι ἀκοῦνε τὸ ῥαδι­όφωνο ὧρες ὁλόκληρες, ἀλλὰ ἂν καμμιὰ φο­ρὰ βάλῃ κανένα κήρυγμα, ἔστω καὶ μικρὸ καὶ σύντομο, ἀμέσως μὲ μανία τὸ κλείνουν. Δὲν θέλουν ν᾿ ἀκούσουν τὴ φωνὴ τοῦ Χριστοῦ, μισοῦν τὴ φωνὴ τοῦ Εὐαγγελίου. Μοιά­ζουν αὐ­τοί, ὅπως λέει ὁ ψαλμῳδός, μὲ κάποιο φαρμα­κερὸ φίδι ποὺ λέγεται ἀσπίς. Ὅταν ὁ ἐπαοιδός, ὁ μάγος, παίζῃ μουσική, ὅλα τὰ φίδια μαζεύονται κοντά του καὶ τιθασεύονται. Ἀρέσκονται στὸ τραγούδι τοῦ θηριοδαμαστοῦ τὰ φίδια· ἀλλὰ ἕνα φίδι δὲν ἀκούει καθόλου. Κλείνει τ᾿ αὐτιά του καὶ φεύγει μακριά. Αὐτὸ τὸ φίδι εἶνε ἡ ἀσπίς. «…Ὡσεὶ ἀσπίδος κωφῆς καὶ βυούσης τὰ ὦτα αὐτῆς» (Ψαλμ. 57,5). Ἀσπίδες εἶνε οἱ ἄνθρωποι αὐτοί. Μισοῦν τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ.
Βρισκόμαστε στὴν ἐποχή, ποὺ προφήτευσε ὁ ἀπόστολος Παῦλος. Οἱ ἄνθρωποι, εἶπε, στοὺς ἐσχάτους καιροὺς θὰ κλείσουν τ᾿ αὐ­τιά τους μὲ βουλοκέρι, γιὰ νὰ μὴν ἀκοῦνε τὴ φωνὴ τῆς ἀληθείας, τὴ φωνὴ τοῦ Θεοῦ, καὶ θ᾿ ἀνοίξουν τ᾿ αὐ­τιά τους στοὺς μύθους, στὴ φω­νὴ τοῦ διαβόλου (βλ. Β΄ Τιμ. 4,4). Τὸ πρωὶ δὲν ἔρχονται στὴν ἐκκλησία. Τὸ βράδι ὅμως, ἑκατομμύρια ἄν­θρωποι, ἀνοίγουν τὶς τηλεοράσεις καὶ τὰ ῥαδιόφωνα, γιὰ νὰ δοῦν καὶ ν᾿ ἀκούσουν ὅλες τὶς βλακεῖες, ὅλες τὶς ἀσχημίες, ὅλα τὰ ἄτοπα καὶ ἁμαρτωλὰ πράγματα.
Ἔχουν κλείσει λοιπὸν οἱ ἄνθρωποι τ᾿ αὐτιά τους στὴ φωνή τοῦ Θεοῦ. Καὶ ὄχι μόνο αὐτό. Μισοῦν καὶ καταδιώκουν τοὺς κήρυκες τοῦ εὐαγγελίου· ἂν ἦταν δυνατόν, νὰ τοὺς ἐξον­τώσουν ὅλους, γιὰ νὰ μὴν ἀκούγεται ἡ φωνὴ τοῦ Χριστοῦ ἐπάνω στὴ γῆ. Σ᾿ αὐτὴ τὴν ἐποχὴ ζοῦμε, ἀγαπητοί μου.

* * *

«Αὐτοῦ ἀκούετε». Μᾶς ἔδωσε αὐτιὰ ὁ Θεός, γιὰ νὰ ἀκοῦμε τὸ λόγο του καὶ νὰ τὸν ἐ­φαρμόζουμε. Ἀλλὰ οἱ ἄνθρωποι στὴν ἐποχή μας ἔγιναν κουφοί, ἀδιάφοροι καὶ ἀναίσθητοι. Κλείνουν τ᾿ αὐτιά τους στὸ Θεό, καὶ τ᾿ ἀνοίγουν στὸν διάβολο.
Ἀλλὰ μέσα σ᾿ αὐτὸ τὸν κόσμο, τῆς ἀπιστίας καὶ διαφθορᾶς, ὑπάρχουν, ναί ὑπάρχουν, καὶ Χριστιανοὶ ποὺ ἀκοῦνε τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ. Εἶ­νε ἄγνωστοι Χριστιανοί. Στὴν Ἀλβανία ἀχούρια ἔκαναν τὶς ἐκκλησιὲς οἱ ἄθεοι, καὶ ἔλυωναν τὶς καμπάνες, καὶ καταδίωκαν τοὺς Χριστιανούς· ἀλλὰ τὴ νύχτα οἱ πιστοὶ κατέβαιναν στὰ ὑπόγεια καὶ προσκυνοῦσαν τὶς εἰκόνες, καὶ τὴν Κυριακὴ ἄνοιγαν τὰ ῥαδιόφωνα ν᾿ ἀ­κούσουν τὴ θεία λειτουργία, καὶ ἔκλαιγαν.
Τώ­ρα ἐμεῖς γίναμε ἀναίσθητοι. Καὶ ἂν ἐκκλη­σιαζώμαστε, τυπικὰ καὶ ἀδιάφορα ἐκκλησιαζόμαστε· χωρὶς αἴσθημα, χωρὶς συγκίνησι, χω­­­ρὶς ἀγάπη καὶ λατρεία πρὸς τὸ Θεό. Ἐνῷ στὶς χῶρες ὅπου καταδιώκεται ὁ χριστιανισμός, ὅ­σοι πηγαίνουν στὴν ἐκκλησία, πηγαίνουν πρα­γματικὰ γιὰ τὸ Θεό. Θὰ ἔρθουν ὅμως χρό­νια καὶ σ᾿ ἐ­μᾶς, ποὺ δὲν θὰ μποροῦμε νὰ πᾶμε στὴν ἐκ­κλησία. Θὰ τιμωρηθοῦμε, γιατὶ περιφρονήσαμε τὰ λόγια τοῦ Θεοῦ.
Τώρα δὲν μᾶς στοιχίζει τίποτε ὁ Χριστός. Διασκέδασι· πᾶμε στὰ πανηγύρια, ἀνεβαίνουμε στὸ βουνό, παίρνουμε καθαρὸ ἀέρα, ἀ­γναν­τεύουμε τὰ πελάγη. Αὐτὸς εἶνε ὁ ἀκίνδυνος χριστιανισμός. Ἀλλὰ ἔρχονται ἡμέρες, ποὺ τὸ νὰ εἶνε κανεὶς Χριστιανὸς θὰ στοιχίζῃ πάρα πολύ· καὶ τότε θὰ φανοῦν οἱ πραγματικοὶ Χριστιανοί.

* * *

«Αὐτοῦ ἀκούετε». Ποιός λοιπὸν ἔχει αὐτὶ γιὰ ν᾿ ἀκούσῃ; Ἕνας ποὺ εἶνε κουφός, ὅ,τι μουσικὴ καὶ νὰ τοῦ παίξῃς, Μπετόβεν νὰ παί­ξῃς, δὲν καταλαβαίνει καὶ δὲν αἰσθάνεται τίποτε. Ὅπως λοιπὸν ὁ κουφὸς δὲν εἶνε εἰς θέσιν ν᾿ ἀκούσῃ καὶ νὰ καταλάβῃ τίποτε κι ἀπὸ τὴν πιὸ ὡραία μουσικὴ κι ἀπὸ τὸ καλύτερο βιολί, ἔτσι καὶ οἱ ἄνθρωποι σήμερα εἶνε κουφοὶ καὶ ἀδιάφοροι καὶ ἀναίσθητοι.
«Μακάριοι οἱ ἀκούοντες τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ» (Λουκ. 11,28). Ὑπάρχουν τέτοιοι ἄνθρωποι; Ὑπάρ­χουν. Καὶ ἄντρες καὶ γυναῖκες, καὶ παιδιὰ καὶ γέροι, καὶ ἀγράμματοι καὶ ἐγγράμματοι καὶ ἐ­πιστήμονες. Λίγοι εἶνε, ὅμως ὑπάρχουν. Ἀλλὰ ἡ μικρὴ αὐτὴ ἡ μειοψηφία δὲν πρέπει νὰ μᾶς ἀπογοητεύῃ.
Θὰ ἔρθῃ ἡμέρα, κατὰ τὴν ὁποία μὲ βρον­τὲς καὶ ἀστραπὲς θ᾿ ἀνοίξουν τ᾿ αὐτιὰ τῆς ἀν­θρωπότητος. Ὅταν θὰ πέφτουν κεραυνοὶ κι ἀστροπελέκια, θ᾿ ἀνοίξουν τ᾿ αὐτιά· τότε ὅ­μως θὰ εἶνε ἀργά. Τώρα δὲν ἀκοῦνε, ὅπως δὲν ἄκουγαν καὶ στὴν ἐποχὴ τοῦ Νῶε. Κανείς δὲν ἄκουγε τὸ Νῶε. Τὸν κορόϊδευαν. Ὅταν ὅμως ἄνοιξαν οἱ καταρράκτες τοῦ οὐρανοῦ καὶ πλημμύρησε ἡ γῆ, τότε ἄνοιξαν τὰ μάτια τους καὶ τ᾿ αὐτιά τους· ἀλλὰ ἦταν ἀργά. Θ᾿ ἀ­νοίξουν λοιπὸν τ᾿ αὐτιὰ τῆς ἀνθρωπότητος ὅ­ταν θ᾿ ἀκούσουν τὶς βροντὲς καὶ τὶς ἀστρα­πὲς καὶ τὴ φοβερὴ καταστροφὴ τοῦ κόσμου, τότε ποὺ θὰ λαλήσῃ ὁ Θεός. Ἀλλὰ τί τὸ ὄφελος; Τότε δὲν θὰ ἔχῃ καμμία ἀξία.
Σήμερα λοιπόν, ποὺ ἑορτάζουμε τὴ Μεταμόρφωσι τοῦ Σωτῆρος, ἂς παρακαλέσουμε τὸ Θεό, ν᾿ ἀνοίξη τ᾿ αὐτιὰ τῆς ἀνθρωπότητος, ν᾿ ἀνοίξῃ τ᾿ αὐτιά μας, γιὰ νὰ ἀκούσουμε τὰ λόγια τοῦ Χριστοῦ, νὰ τὰ ἐφαρμόσουμε μικροὶ καὶ μεγάλοι. Κι ὅταν τὰ ἐφαρμόσουμε, τότε θὰ εἴμαστε ἄξιοι μακαρισμοῦ. Γιατὶ εἶπε ὁ Κύριος «Μακάριοι», καλότυχοι, – ποιοί; Ὄχι οἱ πλούσιοι, ἀλλὰ «οἱ ἀκούοντες τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ καὶ φυλάσσοντες αὐτόν» (Λουκ. 11,28).
Εἴθε μεταξὺ τῶν ἐκλεκτῶν τῆς εὐλογημένης αὐτῆς μερίδος, ἐκείνων ποὺ ἀκοῦνε τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ καὶ τὸν ἐφαρμόζουν, νὰ εἶστε κ᾿ ἐσεῖς ὅλοι, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ποὺ ἀ­κοῦτε καὶ διαβάζετε τὰ λόγια αὐτά.

(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία, ἡ ὁποία ἔγινε στὸν ἱ. ναὸ Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος Ὑψώματος 1020 Φλωρίνης τὴν 6-8-1977.